1695-1771
In 1695 gaf de Generale Dijkage opdracht om polderkaarten te laten maken. Voortaan was in één oogopslag duidelijk wie er moest meebetalen aan het onderhoud van dijken en wegen. De Generale Dijkage van Voorne zorgde voor de zeedijken rond het eiland. Iedereen die een stuk land bezat, moest meebetalen aan het onderhoud ervan. Om het innen van de belastingen te verbeteren, besloot de Generale Dijkage in 1695 een serie polderkaarten te laten maken.
1695-1715
De vestingen van Brielle en Hellevoetsluis verkeerden in slechte staat. Rond 1700 ondergingen beide plaatsen een ingrijpende verbouwing, zodat ze weer goed verdedigd konden worden. Tegen het einde van de 17e eeuw stond de hele vesting van Hellevoetsluis op instorten. De houten palen die de aarden wallen bij elkaar hielden waren grotendeels vergaan en de borstweringen brokkelden af. In Brielle was de situatie nauwelijks beter.
Achttiende eeuw
De akkers en weiden op Voorne-Putten verschaften de boeren een dikke boterham. Het was echter ook een kwetsbaar bestaan: misoogsten of een veeziekte bracht een boer zo aan de bedelstaf. Voorne-Putten leefde van akkerbouw en veeteelt. De laaggelegen polders in Putten bestonden voornamelijk uit weilanden, waar koeien en schapen graasden. De hoger gelegen polders, met een bodem van vruchtbare klei, werden gebruikt voor het verbouwen van landbouwgewassen.
1774-1775
Zwartewaal leefde van de visserij. Het gezegde ‘de zee geeft, de zee neemt’ was helaas maar al te waar. Het dorp werd in 1775 getroffen door het zinken van maar liefst vier schepen. Zwartewaal was eeuwenlang een echt vissersdorp. In de zeventiende eeuw was de visserij de belangrijkste bron van inkomsten. Het was een riskant beroep, voor de vissers, maar ook voor de reders, die grote sommen geld investeerden in de schepen en uitrustingen.
Canon van Voorne-Putten en Rozenburg – Venster 23
De Duinen van Voorne – Vertoeven op luxe buitenplaatsen
Achttiende eeuw
Om de drukte te ontvluchten, lieten rijke stadsbewoners luxe buitenplaatsen aanleggen. De Brielse regenten kozen voor de Duinen van Voorne en lieten er mooie huizen bouwen. In de loop van de zeventiende eeuw ontstond onder de rijke stadsbewoners de behoefte aan buitenhuizen op het platteland om daar de zomermaanden door te brengen. Het drukke stadsleven kon op die manier tijdelijk worden verruild voor een rustig verblijf in de natuur.
1780-1795
De ruzie tussen de twee partijen zorgde voor gespannen situaties en leidde uiteindelijk tot rellen. De patriotten delfden het onderspit op het overwegend prinsgezinde Voorne-Putten. Patriotten waren burgers die in opstand wilden komen tegen de elite die de macht had. Ondanks het feit dat Voorne-Putten overwegend prinsgezind was, richtten ook hier groepjes patriotten gewapende vrijkorpsen op om hun doel te bereiken: Willem V afzetten en het volk aan de macht helpen.
1775-1806
De naam Jan Blanken is bovenal verbonden met het Droogdok. Hij was echter ook de drijvende kracht achter de aanleg van de Rijkstraatweg en diverse verdedigingswerken. In 1775 werd de twintigjarige Jan Blanken Jansz. aangesteld als opzichter van ’s Landswerken in Hellevoetsluis. Zijn taak bestond uit het toezichthouden op de vestingwerken op Voorne-Putten, Goeree-Overflakkee en de Beijerlanden.
1795-1813
Nadat het Franse leger in januari 1795 het land bezette en de Bataafse Republiek had uitgeroepen, begonnen de Fransen het land ingrijpend te moderniseren. In juni 1789 brak in Parijs de Franse Revolutie uit: de macht werd door de burgers van de adel afgepakt. Het Franse volk wilde dat de revolutie ook in andere landen losbarstte, dus werd er een Frans leger naar Nederland gestuurd.
1799-1840
De jeugd op Voorne-Putten kreeg onderwijs in één van de vele dorpsschooltjes. De kwaliteit was over het algemeen goed, zodat de meeste mensen behoorlijk konden lezen en schrijven. School en onderwijs was eeuwenlang door zowel de kerk als het stad- of dorpsbestuur geregeld. Door de scheiding tussen kerk en staat die in de Franse tijd werd doorgevoerd, kreeg de overheid het onderwijs volledig in beheer.
1826-1830
Na 1830 was het Kanaal door Voorne de snelste route naar Rotterdam. Jaarlijks voeren er vele duizenden schepen doorheen. De Nieuwe Waterweg bracht daar na 1872 verandering in. De verzanding van de Maas zorgde in toenemende mate voor problemen. Omstreeks het begin van de 19de eeuw was de Maasmond zo ondiep geworden dat grote schepen niet langer via deze vaarweg naar Rotterdam konden.