Piet Schrier

Door: Kees van Rixoort

“Weet je ’t Zwaantje?” Hij kijkt vragend en indringend tegelijk. “Dat is de grens tussen Nieuwenhoorn en Hellevoet. Tot daar hebben ze de Rijksstraatweg helemaal opgeknapt. En verder zijn ze niet gegaan. Gek, Napoleon is toch ook niet zomaar ergens gestopt toen hij die weg aanlegde. Nee, die deed het hele eind. Van Den Briel naar Hellevoet.” Hij wil maar even zeggen: voorbij ’t Zwaantje is alles dik in orde, maar hier, aan de Nieuwenhoornse kant, is het slecht gesteld met de Rijksstraatweg. Allemaal voegen. En hier en daar veel te smal. “Op sommige plaatsen is hij nog net zo breed als Napoleon ‘m heeft aangelegd.”

Piet Schrier kan het weten, want hij heeft ruim 42 jaar van zijn leven aan de Rijksstraatweg gewoond. Op nummer 225, vanaf de dorpskern even voorbij het gemeentehuis en de school. Toen Schrier en zijn vrouw het huis betrokken – “Iedereen verklaarde ons voor gek om zo’n huis te kopen” – was de weg nog een streep. Een streep in een leeg landschap. Een enkele lijn onder een hoge hemel.

De grens tussen Nieuwenhoorn en Hellevoet.

Verder lezen →

Lammert Looy

door Kees van Rixoort

Bijna was Nieuwenhoorn het einde van de wereld geweest. De Rijksstraatweg, min of meer de levensader van het dorp, zou abrupt worden afgekapt en de doorgaande route moest gaan lopen via de Nieuweweg. De hoge heren hadden het zo bedisseld. Maar met de middenstand van Nieuwenhoorn hadden ze geen rekening gehouden. Die zette zich schrap, verzamelde de middelen om een advocaat in de arm te nemen en wist de vermaledijde afsnijding tegen te houden. Zo bleef het dorp tussen Den Briel en Hellevoet een onderdeel van de dynamische wereld. “Anders was het hier een afgesloten gebied geworden”, zegt timmerman Lammert Looy jaren na de actie tegen de hoge heren. “Die weg heeft altijd een belangrijke rol gespeeld voor het dorp. Als je die gaat afsluiten, ben je echt verkeerd bezig.” Looy kijkt door zijn raam naar buiten en ziet een grote vrachtwagen met aanhanger op de Rijksstraatweg voorbij denderen. “Zie je dat bord daar? Niet meer dan 3,5 ton, staat erop. Je ziet het, er wordt echt nooit naar gekeken.”

Het dorp Nieuwenhoorn aan de Rijksstraatweg

Verder lezen →

Mevrouw S. Langendoen

Door: Kees van Rixoort

“In 1898 is het café afgebrand. Of dat helemaal was, weet ik niet. Maar in 1899 is het al weer opgebouwd.” Mevrouw S. Langendoen – Bouwman kent de jaartallen zo goed, omdat ze in het halletje op een ingemetselde steen stonden. Later verdween die herinneringssteen achter modern timmerwerk, maar de brand en wederopbouw bleven in haar geheugen. In ieder geval de bijbehorende jaartallen. De Kroon is na de herrijzenis van ruim een eeuw geleden nooit meer verdwenen. Nog altijd staat hij fier langs de Rijksstraatweg, min of meer midden in Nieuwenhoorn. Groot en hoekig, een verdwaalde vreemdeling in een nietig dorp. Maar, toevallige en wellicht wat oppervlakkig kijkende passant, vergis u niet! De Kroon was en is een ontmoetingspunt voor het dorp, een rustpunt voor reizigers aan de lange weg van vesting naar vesting, een domicilie voor gasten uit tal van windstreken en een uitvalsbasis voor een dagje vertier op het enkele kilometers westwaarts gelegen Noordzeestrand. Foto links: De Kroon in lang vervlogen tijden.

De Kroon in lang vervlogen tijden.

Verder lezen →