Esterenburgh

Kloeke kapitalen kondigen aan wat komt. Wat je te zien krijgt, als je de werf mag betreden. Als je de poortpalen mag passeren en de daarop aangebrachte letters Esterenburch achter je laat. Het woord is in tweeën gehakt: de linker paal telt zeven kapitalen, de rechter vijf. Wat komt is een boerderij, gelegen in het schaduwrijke lommer. Een gevel met kleine ramen en gesloten groene luiken. Meer krijgen de meeste mensen niet te zien, gastvrijheid is op deze idyllische plek geen vanzelfsprekend goed. Meestal moet je het doen met de kloeke kapitalen, de palen en de norse gevel. Soms zie je een paar koeien, soms een mens.

Esterenburch ligt in een polderhoekje, bijna tegen de Rijksstraatweg aan. Jacob Sonneveld was dertig jaar buurman van de boerderij. Hij heeft de werf betreden, hij was binnen om de onvoorstelbare realiteit te toetsen aan de fantasieën die in de loop der jaren bezit namen van zijn hoofd. Maar dat was pas nadat de boerderij was verlaten. Nadat er rond de eeuwwisseling een eind was gekomen aan het tijdperk dat Esterenburch een schier onneembare burcht was.

De fruitcrisis begon
“Ik heb dertig jaar getuind op Rijksstraatweg 28”, zegt Sonneveld. Hij heeft zojuist de leidsels van zijn paarden ingevet en gaat eens goed zitten voor zijn verhaal. “M’n schoonvader had er een bloeiend fruitbedrijf en nog wat boomgaarden in de polder. Perziken, peren, veel glasfruit. Niet lang nadat ik me had ingekocht en de tuinderij samen met m’n schoonvader ging doen, begon de fruitcrisis. Dat was niet best. Europa werd één en het fruit kwam overal vandaan. Perziken en pruimen uit Spanje en Italië waren veel goedkoper en dikwijls van een redelijke kwaliteit. Druiven: hetzelfde verhaal.” Het was niet meer te doen. Sonneveld en zijn schoonvader namen het besluit om te stoppen met de fruitteelt.

De woning van Jacob Sonneveld

“De boomgaarden werden gerooid. Het land op Lagerwaarde, in de polder, ging naar m’n zwager en ik begon aan de straatweg met bloemen. Ik ben nog steeds blij met die beslissing. Kasfruit is in heel Nederland praktisch niet meer te vinden, maar bloemen zijn rendabel.”
Jacob Sonneveld kweekte fresia’s, chrysanten en gerbera’s, maar uiteindelijk alleen nog maar fresia’s. “Ik had het geluk dat er een paar fruitcellen waren. Voorheen koelden en bewaarden we daar tonnen fruit in, maar ze bleken ook geschikt voor het drogen, prepareren en opslaan van fresiaknolletjes. Zo ontstond een vorm van dienstverlening voor andere fresiatelers. Dat gaf veel werk. Het waren sowieso tropenjaren. Altijd druk: ’s winters de oogst en in de zomer de preparatie. Als ik naar de veiling in Berkel en Rodenrijs ging, zat ik ’s morgens voor vijf uur al in de auto. En ’s avonds kwamen m’n klanten voor de knollen.”

Spelen met de natuur
De overstap van fruit naar bloemen was een stap die paste bij veranderde omstandigheden, bij nieuwe ontwikkelingen. Grote spijt over de gerooide perziken- en pruimenbomen is er nooit geweest. De bloementeelt werd een passie. “Prachtig! Je bent met de natuur bezig, je probeert de natuur een handje te helpen en superkwaliteit te telen. Ik had dikwijls de hoogste prijs op de veiling. Men kocht blindelings op naam. Hoe dat komt? Tja, waarom is het druk bij de ene slager en bij de andere niet? Waarom trekt een restaurant veel publiek en komt zijn collega er bekaaid vanaf? Weet je wat het is? Het is fingerspitzengefühl. Zeker als je met een levend product bezig bent. Spelen met de natuur, dat is het.” Een jaar of wat geleden nam zoon Maarten het bedrijf over. Sonneveld komt er nog veel. Hij helpt graag – aanvankelijk met de rozen, later met de amaryllissen – maar is ook graag thuis, in Ouddorp.

De tropenjaren zijn achter de rug. Evenals de jaren dat de gepensioneerde tuinder heel regelmatig auto’s uit de bocht zag vliegen. “Op een gegeven moment werd het stuk weg bij ons voor de deur opgeknapt. De snelheid moest worden teruggebracht. Dat deed men door de bocht te veranderen. De drie weekenden daarna vloog er steeds een auto de berm in. Wij konden hulp bieden omdat we een trekkertje hadden.” Jacob Sonneveld ziet het nog voor zich en kan een glimlach niet onder-drukken. “Een andere keer, op een maandagmorgen, kwam er een dieplader aandenderen. Verschrikkelijk hard. Er stond een dragline op en die reed in de bocht zo van die dieplader de kant in. Trouwens, ik heb ook wel eens een luxe auto rechtop tegen de Vuijle Vaetdoek zien staan. Ook uit de bocht gevlogen.”

Land geveild
Maar wat deze plek aan de Rijksstraatweg het meest bijzonder maakt is niet zozeer de bocht, het fruit en de bloemen, maar die mysterieuze boerderij aan de overkant van het dijkje. De tweeënhalve hectare grond waar Jacob Sonneveld op tuinde behoorde ooit tot het bezit van de stee. “Esterenburch was een hele grote boerderij met zeventig hectare grond. In de jaren dertig werd het land geveild.

De zijkant van de boerderij gezien richting entree

De opa van mijn vrouw zat op Lagerwaarde. Hij had drie zoons. Twee werden boer en de derde, mijn schoonvader, tuinder. Hij kocht een stukje bouwland naast Esterenburch. Op de boerderij zelf kwamen pachters: de familie Dekker. Vijf vrijgezellen, heel bijzondere mensen.”

Jacob Sonneveld somt de vijf namen zonder haperen op en noemt ook nog een zus, die wèl trouwde en naar Canada vertrok. “Eén broer werkte op de tram in Den Haag. Die kwam in het weekend naar huis. Dan waren er nog twee broers, waarvan er één zo’n beetje de leiding had, en nog twee zussen. Eén zus had een bultje, later is ze overleden. Zij was degene die kookte voor het stel. Toen ze er niet meer was, is er nooit meer een maaltijd gemaakt.

Hollands bloed
“Het was een grote boerderij met weinig grond. De familie deed aan veehouderij en had een stuk of twintig koeien. Ouderwetse Hollandse bonte koeien. Het was in die tijd gebruikelijk om de melkproductie op te voeren door buitenlands bloed toe te voegen. Met behulp van een Amerikaanse stier kon je wel 7.000 liter melk per jaar krijgen. Maar op Esterenburch wilden ze niets van buitenlandse invloeden weten. hielden vast aan de oude Hollandse bloedlijnen en hadden ook van die stieren. Het oude ras was beter, dachten ze. En tot het eind toe hebben ze die koeien gehouden. Ze dachten dat Nederland nog wel eens tot inkeer zou komen en terug zou komen op dat buitenlandse bloed. Op een gegeven moment was het oude Hollandse bloed alleen nog op Esterenburch te vinden.” Sonneveld zag de zware koeien met de lage uiers vaak grazen, op de dijkweitjes langs het Spui. “Verschrikkelijk mooie beesten”, roept hij uit.Maar veel meer kreeg hij niet te zien van Esterenburch. Het bleef bij wat vee en af en toe een glimp van de bewoners. De boerderij was decennia lang een gesloten bolwerk, het tegendeel van uitnodigende gemoedelijkheid. Nadat de pachtende familie er een punt achter gezet had, is Jacob Sonneveld een keer binnen geweest. “Heel ouderwets”, omschrijft hij het verborgene. “Er was een gedeelte met een aparte ingang en een opkamer. Dat was voor de eigenaar van de boerderij, als hij wel eens een weekend overkwam. Er zat een grote kelder onder. Verder was er over de hele breedte een zware graanzolder. Esterenburch is een lange, brede stee, waar nog een stuk tussenuit is gebrand. Ik zag een paardenstal voor luxe paarden, waarmee men uit rijden ging, maar ook een grote stal voor de trekpaarden. Het straatje naar hun drinkvijver is er nog.”

De linkerkolom met de kapitalen ESTEREN

Oude koopakten spreken van een ‘woning bestaande in een heerenhuys, bouwmanswoning, schuur,  barg en boomgaerden staende en gelegen onder de Vier Polders’. Wie de monumentale boerderij, waarvan slechts de woning na de brand van 1931 bleef gespaard, met de stenen inrijpalen, verscholen achter het groen van zware kastanjebomen, aanschouwt, ondergaat het gevoel alsof eeuwen op je neer zien.

De boerderij ligt in de Kloosterhoek van de polder Oude Goote. Deze polder zou bedijkt zijn in 1413; zij vormde het begin van de drooglegging van de eens zo brede rivier de Goote.  Direct na de inpoldering werden de drooggevallen gronden in cultuur gebracht en hier en daar bezijden de dijk boerenbedrijven gestart. Zo zal kort na 1413 nabij de Spuidijk deze boerderij zijn gesticht.

Degene die de stee als buitenplaats zal hebben ingericht is waarschijnlijk mr. Cornelis Langereis (ca. 1675-1745), Raad en oud-burgemeester van Brielle. De boedelbeschrijving van diens nalatenschap op 26 maart 1745 vermeldt namelijk het bezit van ‘een Heerenhuis, bouwmanswoning, schuur, barg en boomgaarden in de Vierpolders’. Uit deze beschrijving blijkt tevens dat bij deze boerderij behoorde 167 gemeten en 235 roeden bouw- en weiland gelegen in de Jan Huijgenhoek, de Kloosterhoek, de Veckhoek (Riethoek), de Betjes Hil, de Nieuwe Goote en het Kleine Gootje. Het betreft hier dus een uitgebreide boerenbehuizing.

Uit zijn levensbeschrijving valt op de benoeming tot Raad en Rentmeester Generaal der Domeinen in Voorne en de Beijerlanden in 1737. Om deze belangrijke functie te bekleden moest hij behoren tot de ‘Breedste Geërfden’, grondbezitters met op zijn minst 100 gemeten (50 hectaren) land. Eerst dan was men gerechtigd de vergadering van de Staten van Voorne bij te wonen. Om hiervoor in aanmerking te komen heeft hij wellicht in het zelfde jaar de Hofstede met bijbehorende gronden gekocht.

Waarschijnlijk heeft Langereis kort na zijn benoeming de boerderij laten verbouwen. Een foto van vóór de grote brand in 1931 vertoont op de achtergevel muurankers die het jaartal 1738 weergeven. We mogen Langereis waarschijnlijk ook verantwoordelijk houden voor de naamgeving van de Esterenburg.

Op zijn sterfbed kon genoemde heer terugzien op een indrukwekkende staat van dienst. Zijn nalatenschap was evenzeer indrukwekkend. Hij bewoonde het herenhuis Voorstraat 61, met een koetshuis aan de achterzijde. De twee zuidelijk aangrenzende huizen (nrs. 63 en 65) behoorden eveneens tot zijn bezit. Verder bezat hij een pakhuis aan de haven, dat gebruikt werd tot berging van gestrande goederen, en een tuin met tuinhuis.

De boedelbeschrijving van 1745 geeft een duidelijk inzicht in het vermogen van Langereis. Het begint met een ijzeren geldkist waarin ‘42 guines (Engelse gouden munten), 7½ gouden ducatons à f15:15, 49 pistolen, 27 ducaten à f 5:5, elf zakken acht en twintigen, zes zakken guldens, vijf zakken dubbeltjes, negen zakken halve guldens, een zak met 262 rijksdaalders, een zak met 462 halve guldens, een zak met 77 ducatons, een zak met 208 acht en twintigen, een zak met 212 à 20 stuivers per stuk, een zak dertien d’halven, een zak schellingen, een zak ses thalven. Ten slotte nog een daalder en wat kleingeld. Totaal een bedrag van f16.298:16:0, een fabelachtig vermogen aan contanten. Voorts een indrukwekkende lijst gouden en zilveren sieraden, een grote hoeveelheid tafelzilver, linnengoed en tafellakens.

Wij maken als het ware een wandeling door het hele huis aan de hand van de notaris met zijn klerk . Van de kelder via de gang langs de verschillende vertrekken. Om via de trap de eerste verdieping en uiteindelijk op de zolder te belanden.

Voor ons is interessant de beschrijving van het meubilair in de voor de overledene gereserveerde vertrekken op Esterenburg: in de kelderkamer (kamer boven de kelder, ook wel de Herenkamer) twee bedden (matrassen), een hoofdpeluw en drie dekens, een kussen, een rustbank, twee grote tafels, een theetafel, een schenktafeltje, een spiegel in vergulde lijst, ‘agt bruijne stoelen, twee leunstoelen, zes oude roode kussens, twee groene dito, twee theeblaadjes, drie kasten’, van tin: drie assietten, een schenkbord, drie kommen,een peperbos,een lampet en schotel, twee mosterdpotten, van koper: een vijzel, een koffiekan en een comfort. Verder, in het benedenkamertje twee bedden, twee peluwen, twee kussens, drie dekens, een ledikant met geel saij behangen, een oud kasje, drie stoelen, eenig aardewerk; in de keuken ‘een theetafel, kistje, koper keteltje, theerakje, eenige aerde schotelen voor de schoorsteen van niet veel waerde, drie oude stoelen. Tot gebruyk van den Boer een koper furnuys, een kaern’.

Blijkens mededelingen van timmerman Spaan liggen ’op de woningh eenige planken en ladders, die alleen tot gebruijk van den huurder van de woning en de landen zijn gelaten’. Het is duidelijk dat het voorste gedeelte van de woning geheel voor ‘de familie’ was gereserveerd.

De volgende eigenaar van de boerderij is zonder meer opmerkelijk te noemen. Cornelis Langereis liet geen nabestaanden na. Hij stierf kinderloos; zijn enige kind was hem in 1708 en zijn vrouw in 1734 voorgegaan. Bij zijn overlijden in maart 1745 bleek hij zijn huishoudster Maria Michot, ‘gesepareerde huisvrouw van Frans Lomis’ en waarschijnijk afkomstig uit Maastricht, tot universeel erfgenaam te hebben benoemd. Maria was plotseling een zeer vermogende vrouw, die zelf een dienstmeid in huis nam. Zij bleef wonen in het huis aan de Voorstraat, dat zij in 1762 verkocht. Het is niet bekend wanneer zij Esterenburg verkocht, maar vast staat dat de boerderij voor 1757 in bezit is gekomen van Johan Aarnoud Gallas (1688-1777), ‘luitenant-colonel en capitein van een compagnie quardes te voet’ en lid van de vroedschap en oud-burgemeester van Brielle. Gallas was een flamboyante persoonlijkheid, die links en rechts land op Voorne aankocht. Kroon op dit ‘landverovertje’ was de aankoop op 4 mei 1753 van de ‘hofstede en tuynmanshuis cum annexis genaamd Stuyvesande’. De man heeft deze buitenplaats royaal laten verbouwen en met landerijen uitgebreid. Naast Stuyvsande bezat hij ook nog de boerderijen Poepenburg, Kikkerenburg en Esterenburg. De laatste verhuurde hij in 1757 voor zeven jaren aan Hendrik Keiser te Abbenbroek. In het contract werd de bepaling opgenomen dat het herenhuis ter beschikking van de verhuurder bleef. Ook elders belegde hij zijn geld: met enkele anderen kocht hij de heerlijkheid Cromstrijen, waarvan hij van 1754 tot 1765 ambachtsheer was. Blijkbaar leefde hij op een te grote voet, want hij was genoodzaakt om een lening van f 35.000,- bij de Haagse advocaat Johannes Schopman te sluiten. Daarbij moest hij een verklaring tekenen dat hij ‘zijn woning Esterenburg te Vierpolders met 172 gemeten land’ niet verder zou belasten. Helaas heeft heer Gallas zich later zo in de schulden gestoken dat hij ten slotte niet meer aan zijn financiële verplichtingen kon voldoen en failliet werd verklaard. Op 29 april 1761 vond de executoriale verkoop plaats van de buitenplaats Stuyvesande, groot 56 gemeten 154 roeden, de boerderij Esterenburg met 169 gem. 232 roeden, de boerderij Kikkerenburg met 72 gem. 63 roeden en de boerderij Poepenburg met 34 gem. 22 roeden. De totale opbrengst bedroeg f 33.250,-.

Stuyvesande werd gekocht door Jean Louis van Alderwerelt (1711-1779), geboren te Amsterdam. Hij had reeds in 1737 de heerlijkheid Heenvliet verworven om er zich als Heer van Heenvliet te vestigen.

Wie de boerderij Esterenburg toen heeft gekocht, kon niet worden achterhaald, maar het zal zeer waarschijnlijk de voornoemde Alderwerelt zijn. Op 2 juli 1779 verkopen diens erfgenamen, mr. Adriaen Souls en Adriaan Louis van Alderwerelt de bouwwoning, bestaande uit een herenhuis, bouwmanshuijs, keet etc. genaamt Esterenburg, staande in de Oude Goote op het quohier der Huijsen getekend no 8 met de navolgende 141 gemeten, alsmede de boomgaard genaamd ‘de vuijle vaetdoek’, aan Gabriel Leonard van Oosten (1745-1819), stadhouder van Brielle en Voorne.

Van Oosten was gehuwd met Catharina Blankert en een waardige representant van het Brielse patriciaat. In 1786 zou hij opgenomen worden in de vroedschap. Zijn oudste dochter Maria trouwde met Daniel van Slingeland uit Schoonhoven; zij erfde de boerderij met bijbehorende landerijen. Na haar dood komt Esterenburg met de landerijen in het bezit van haar zwager Anthonie Hendrik van Kruyne (1785-1877), die in 1819 gehuwd was met Wilhelmina van Oosten. Ook de zeer welgestelde bierbrouwer Van Kruyne kon zich beroepen op een indrukwekkende Brielse staat van dienst. Hij bezat veel landerijen op Voorne waaronder het landgoed Kranenhout te Oostvoorne. Hij speelde een belangrijke rol in de Brielse geschiedenis.  Van Kruyne stierf kinderloos in 1878; zijn vrouw was hem al voorgegaan. Hij liet een indrukwekkend grondbezit op Voorne na.

Bij de openbare verkoping van Esterenburg wordt het geheel voor f 106.437,85 gekocht door de heer Meerburg te Arnhem, voor diens dochter de weduwe Johanna Catharina Loopuyt-Meerburg.  In 1929 ging de boerderij bij vererving over op Charles Maria Boonen.

Pachters

Eertijds was het gebruikelijk dat pachtboerderijen decennialang beheerd werden door eenzelfde familie. Sprekend voorbeeld hiervan is de familie Scheijgrond. Van 1813 tot 1931 was die naam aan Esterenburg verbonden. Willem Scheijgrond (1787-1867) was de eerste pachter van zijn familie. Uit zijn jaren op Esterenburg is een trieste anecdote bekend. Op zondag 31 januari 1819 trof hij in het hooi van de til het stoffelijk overschot aan van een man. Het verkeerde in een verre staat van ontbinding. Er werd aangifte gedaan door de Brielse arts dr. Arend Bisdom en de chirurgijn Louwrens Baerveld bij de schout van Vierpolders mr. H. van Andel, die een proces-verbaal heeft opgesteld. Van 1826 tot 1834 bedroeg de pacht voor de bouwmanswoning (gedeeltelijk) met ruim 64 hectaren wei/bouwland f 2.250,- per jaar. In 1834 werd de pacht weer voor zeven jaar verlengd à f 2.300,- per jaar met 64 hectaren en vermeerderd met 17 hectaren te Nieuwenhoorn.

Na de dood van de toen inmiddels hoogbejaarde Willem Scheijgrond nam diens zoon Bouwen (1839-1894), getrouwd met Neeltje van den Ban, de pacht over. In zijn tijd, namelijk in 1889, vond een verbouwing plaats aan de Esterenburg. Zeer waarschijnlijk zal toen de oorspronkelijke tuitgevel veranderd zijn tot de huidige klokgevel.

Bouwen werd weer opgevolgd door kleinzoon Hendrik Scheijgrond (1872-1927). In deze periode werd het rustige bestaan op en rondom de hoeve in de jaren 1914-1918 verstoord door de aanwezigheid van een compagnie Infanterie, gelegerd in een grote houten barak nabij de boerderij ter verdediging van het nabij gelegen fort Penserdijk. Hendrik was getrouwd met Anna van der Lugt Melsert (1847-1933); zij zette na zijn overlijden het bedrijf voort met haar jeugdige zoon Willem Martinus. Het lag in de bedoeling dat hij het bedrijf zou overnemen, maar het mocht niet zo zijn. Willem overleed op de jeugdige leeftijd van 21 jaar op 15 april 1931.

Mogelijk zal de ongeneeslijke ziekte van de beoogde toekomstige pachter, de eigenaar van Esterenburg bewogen hebben de boerderij, zo onlosmakelijk met het geslacht Scheijgrond verbonden, te verkopen. Het is heel merkwaardig dat juist op de sterfdag van Willem Scheijgrond Esterenburg met de bijbehorende gronden onder de hamer werd gebracht.

Bij de verkoop viel het eeuwenoude bezit uiteen. Op de verkoopceel passeren nog eenmaal de vele landerijen die ooit hoorden bij Esterenburg. De landerijen werden door diverse boeren en grondeigenaren gekocht. De boerderij en enkele hectaren land werd afgemijnd door Leendert Luijendijk.  Luijendijk, een koopman te Rozenburg, verkocht Esterenburg direct door aan Simon Dekker, een boerenzoon afkomstig uit Strijen. Aan de eeuwenoude traditie ‘verpachter-pachter’ werd hiermee eveneens een halt geroepen. Van nu af aan was Simon Dekker heer en meester.

Met deze bezitsovername van Esterenburg zou het leven op Esterenburg een geheel andere wending nemen. En niet alleen dat: een half jaar later legde een brand de grote boerenschuur in de as. Gelukkig bleef de woning gespaard. Er tegenaan werd een kleinere schuur gebouwd. Maar de eens zo kapitale stee was van haar oorspronkelijke statie beroofd.

Ofschoon de tand des tijds vele sporen heeft achtergelaten kan deze hoeve qua architectuur beschouwd worden als een van de meest belangwekkende boerderijen in de regio. De voorgevel straalt nog steeds de statie uit van een glorieus verleden. De vertrekken links en rechts van de voordeur vormden eens het domein van de landheer. De oorspronkelijke indeling is weinig veranderd. De twee bovenverdiepingen beslaan één grote zolderruimte, waar in het najaar onder meer het graan door het luik in het midden van de voorgevel naar boven werd gebracht.

Bij de koop was de heer Dekker reeds weduwnaar met zeven kinderen. Met enkelen is hij het bedrijf gestart. Na zijn overlijden namen de zonen Kees en Teun en dochter Sientje het bedrijf over. Later kwam de gepensioneerde Bas er bij. De ‘Dekkertjes’ stonden bekend als echte veeboeren. Zij wisten een bijzonder ras te fokken. Na een fel gevoerde strijd mocht het hen echter niet lukken om de stier in het stamboek onder te brengen. Hun laatste jaren vertoonden een triest verloop. Ten slotte bleven Sientje en Teun over op stee.

Wat zich in de loop van al die jaren achter de muren heeft afgespeeld, zou een interessante boerenroman opleveren. Maar wel een zonder ‘happy end’. De familie Dekker vormde een gesloten gemeenschap. Slechts enkelen genoten de eer haar vertrouwen te winnen. Tot deze intimi behoorde mr. Elbert van Soest, zoon van een arts en geboren te Rockanje. Hij werd als het ware gegrepen door de statie van de hoeve, kwam in contact met Sientje en wist haar vertrouwen te winnen. Toen zij niet meer in staat bleek de boerderij langer te besturen, werd Van Soest door de kantonrechter tot bewindvoerder benoemd. Teun was inmiddels naar het verzorgingshuis ‘De Rozenhoek’ in Nieuwenhoorn verhuisd. Uit vrees dat na de dood van de laatste Dekker de boerderij in handen zou vallen van een projectontwikkelaar, heeft Van Soest contact opgenomen met de Vereniging ‘Hendrick de Keyser’, een vereniging tot behoud van architectonisch of historisch waardevolle huizen in Nederland.

De vereniging toonde zich bereid tot aankoop van de boerderij en enkele hectaren weiland. De onderhandelingen vergden veel tijd en het geduld van Van Soest werd danig op de proef gesteld. De gezondheid van Teun ging bovendien snel achteruit. Bij zijn overlijden zou er een nieuwe situatie ontstaan en de vereniging mogelijk niet meer in de gelegenheid worden gesteld de boerderij te verwerven.

Uiteindelijk werd tot aankoop overgegaan. De overdracht vond plaats ten overstaan van notaris Buijtink te Brielle op woensdagmiddag 3 juli 2002. Een uur later blies Teun zijn laatste adem uit. Op de overlijdenskaart van Teun stond: ‘Hij is een weg ingegaan, die hij alleen ten eind moet gaan’, een tekst die tot veel nadenken stemt. Schrijver dezes was aanwezig bij het condoleancebezoek op maandagavond 8 juli 2002. Slechts de buren en enige intimi vonden elkaar in de oude zo vertrouwde keuken. Gastheer was de heer Van Soest. Het was een bijzonder samenzijn. Voor schrijver dezes te meer, omdat hij eraan werd herinnerd dat zijn grootmoeder Susanna van der Linde – Scheijgrond (1851-1927) op deze boerderij het levenslicht aanschouwde. Op woensdag 9 juli 2002 werd het stoffelijk overschot van Teunis vervoerd naar de Openbare begraafplaats van Strijen, zijn geboortedorp.

Enkele dagen later vond de overhandiging van de huissleutel plaats door de heer Van Soest, namens de familie Dekker, aan vertegenwoordigers van Hendrick de Keyser. Hiermee kwam een eind aan het werk van Van Soest, die zich er lange tijd intensief mee bezig heeft gehouden. Van Soest overleed korte tijd later en heeft de restauratie van de Esterenburg helaas niet kunnen volgen. Die is inmiddels vergevorderd. Binnenkort zal de Esterenburg weer iets uitstralen van haar oude glorie. Hoewel de boerderij zonder de imposante schuur nooit meer de oude luister zal herwinnen, zorgen de bomen nog immer voor een prachtig decor van licht en schaduw.

Op een markante locatie in de Hellevoetse Vesting (de enorme Botenloods van Arie de Boom Marine die in 2008/2009 werd gesloopt) werd het grensoverschrijdende dansproject Eclips opgevoerd. Muziek, dans en beeld voerden u mee op een avondvullende interculturele reis naar de emoties van de Eclips (zonsverduistering). Vier avonden een uitverkocht huis, sfeer, cultuur, plezier het was een belevenis!

Vrijdag 21 januari 2005 stonden drie Hellevoetse bands op het nostalgische podium waar in vroeger jaren veel bekende muzikanten hun act hebben laten zien. (Wie heeft er nog foto’s van de popconcerten in de Oude Veste en de daarbij horende verhalen?) Deze maal waren het de bands Rock of Ages, Fort Knox en Silvan die het podium bevolkten.

Twee dagen muziekplezier

Ook nu was de zaal overvol, de toenmalige kids uit de nineties hadden er zin in…

Het was op vrijdag 14 november 2003 en natuurlijk ook weer in de kortstondig tot ‘muziektempel’ gebombardeerde Theater Twee Hondjes te Hellevoetsluis. Bands die deze avond hun versterkers op elf wisten krijgen waren Fort Knox, Violent Queen, After Image, Van Heumen, Blowjobs  Optredens van originele jaren ’90 bands.

Op 15 november werd het nog eens dunnetjes over gedaan bij het Bomvrij Hospitaal in Hellevoetsluis, met bands als Daily Cry, Nethermost, Impassive, Hyphen en Nomesane.

Het was bomvol op zondagavond 18 mei 2003 in Theater Twee Hondjes te Hellevoetsluis.

Optredens van de originele jaren ’80 bands zoals Anaconda, Lightning, Kick the Habit en Southern Cross maakten deze avond tot een ongekend succes.

]]> http://www.voornewiki.nl/cultuur/vet/voornes_80s/voorne%e2%80%99s-80-muziek-uit-de-jaren-tachtig/feed/ 0 http://www.voornewiki.nl/cultuur/vet/voornes70s/voorne%e2%80%99s-70-muziek-uit-de-jaren-zeventig/ http://www.voornewiki.nl/cultuur/vet/voornes70s/voorne%e2%80%99s-70-muziek-uit-de-jaren-zeventig/#comments Thu, 19 Nov 2009 09:28:32 +0000 Jur Snijders http://www.voornewiki.nl/?p=1261 Verder lezen →]]>

Toegangskaart 70's

Op vrijdag 29 november 2002 vond het tweede Music Factory-concert plaats.

Dit concert stond, in navolging van het zeer succesvol verlopen Voorne’s ‘60-concert, in het kader van de Seventies. Diverse originele zeventiger jaren bands uit Brielle en Hellevoetsluis gaven acte de presence voor een uitverkochte zaal, zoals het Delta trio, Country Meindert, Anaconda, Rubble Heap, Safety Break en de jongeren-coverband Brian Henzeband.

]]> http://www.voornewiki.nl/cultuur/vet/voornes70s/voorne%e2%80%99s-70-muziek-uit-de-jaren-zeventig/feed/ 0 http://www.voornewiki.nl/cultuur/vet/voornes_60s/voorne%e2%80%99s-60-muziek-uit-de-jaren-zestig/ http://www.voornewiki.nl/cultuur/vet/voornes_60s/voorne%e2%80%99s-60-muziek-uit-de-jaren-zestig/#comments Thu, 19 Nov 2009 09:07:27 +0000 Jur Snijders http://www.voornewiki.nl/?p=1257 Verder lezen →]]>

De toegangskaart voor dit evenement

Op vrijdag 11 oktober 2002 stond Theater Twee Hondjes bol van de sixties

Dit in het kader van V*E*T Music Factory , waarin de roemruchte muziekgeschiedenis van Voorne Putten centraal staat.

Oud gaf samen met jong acte de présence; The Raveons, Combo Rhythm Boys, De Roeltinies, Delta trio, Pact, Frans Spuijbroek Combo & Magda Peters, King Rat en Hellefootse Kinks. Op vrijdag 14 maart in 2003 werd dit evenement herhaald in Sporthal Dukdalf in Brielle.

Het muziektheater project ‘De Vliegende Hollander’, een spektakel dat zich afspeelt op en om de Duyfken en handelt over de eerste reis naar Oost-Indië van Cornelis Houtman en de mythe van de Vliegende Hollander.

Brielle en Hellevoetsluis waren de gemeenten op de Zuid-Hollandse eilanden Voorne-Putten en Rozenburg die van 2002 tot en met 2005 het cultuur-publiek verrasten met een eigen ‘Actieprogramma Cultuurbereik Hellevoetsluis-Brielle’. Het programma kreeg als titel: ‘V*E*T – Voorne’s Eigen Tijd’ en een bintje was het fantasievolle logo,  de aardappel als cultuurgoed nummer één op het eiland van de oude blauwe zeeklei. Het programma werd mede mogelijk gemaakt door een aanzienlijke subsidiebijdrage van de provincie Zuid-Holland. ‘Cultuurbereik’ was en is het motto van het provinciale cultuurbeleid.

V*E*T – Voorne’s Eigen Tijd’ wilde zo veel mogelijk inwoners van Voorne bereiken met cultuur van eigen bodem. Een programma voor en door de inwoners met als rode draad de turbulente cultuurgeschiedenis van de Rijksstraatweg die Brielle en Hellevoetsluis al sinds een eeuwigheid verbindt. ‘V*E*T Voorne’s Eigen Tijd’ keek terug in de tijd en vertelde de verhalen die geleefd hebben en nog leven langs die Rijksstraatweg die dwars door het groene hart van Voorne de beide vestingsteden aandoet.

‘VETTE’ VOORNSE JAREN, CULTUREEL GEZIEN…

Hieronder, in chronologische volgorde, de in die jaren gerealiseerde hoofdprojecten.

De Vliegende Hollander een V*E*T theaterproject

Het muziektheater project ‘De Vliegende Hollander’, een spektakel dat zich afspeelt op en om de Duyfken en handelt over deeerste reis naar Oost-Indië van Cornelis Houtman en de mythe van de Vliegende Hollander.

Eclips, een V*E*T dans-theaterproject

Op een markante locatie in de Hellevoetse Vesting (de enorme Botenloods, Arie de Boom Marine, inmiddels gesloopt en verdwenen uit het vestingbeeld) werd het grensoverschrijdende dansproject Eclips opgevoerd. Muziek, dans en beeld voerden het publiek mee op een avondvullende interculturele reis naar de emoties van de Eclips (zonsverduistering). De voorstelling Eclips werd geschreven, geproduceerd en vormgegeven door Johan Veenstra (momenteel directeur van Theater Twee Hondjes te Hellevoetsluis). De choreografie/regie was in handen van Glenn van der Hoff (o.a Djazzex)

Voorne’s ’60 (muziek uit de jaren zestig)

Op vrijdag 11 oktober 2002 stond Theater Twee Hondjes bol van de Sixties in het kader van V*E*T Music Factory , waarin de roemruchte muziekgeschiedenis van Voorne Putten centraal stond. Oud gaf samen met jong acte de présence; The Raveons, Combo Rhythm Boys, De Roeltinies, Delta trio, Pact, Frans Spuijbroek Combo & Magda Peters, King Rat en Hellefootse Kinks.

Dresscode Voorne

Dresscode Voorne bestond uit een binnententoonstelling, een buitententoonstelling, een video en een spectaculaire modeshow, de V*E*T Walk. Dresscode Hellevoetsluis bestond uit een tentoonstelling mode en kleding in de instellingen van het Museumplatform Hellevoetsluis met een spetterende modeshow ter afsluiting

Voorne’s ’70 (muziek uit de jaren zeventig)

Op vrijdag 29 november vond het tweede Music Factory-concert plaats. Dit concert stond, in navolging van het zeer succesvol verlopen Voorne’s ‘60-concert, in het kader van de Seventies. Diverse originele zeventiger jaren bands uit Brielle en Hellevoetsluis gaven acte de presence voor een uitverkochte zaal, zoals het Delta trio, Country Meindert, Anaconda, Rubble Heap, Safety Break en de jongeren-coverband Brian Henzeband.

V*E*T On Stage

Zaterdag 14 december 2002 vond in sporthal Dukdalf in Brielle heteerste V*E*T On Stage popconcert plaats. Acte de presence gaven: de de Sixties coverband “The Raveons” , King Rat, Silvan, het jonge ‘punkachtige’ Skidmark en de punk-rock formatie Qcumber..

V*E*T Voorne’s Eigen Talenten

Bood u in oktober en november 2002 een kijkje in de keuken van twee kunstenaars. Een edelsmid, Mirjam Bentvelzen, en een schilder/etser, Ed van der Hoek, werkten in de bibliotheek Hellevoetsluis.

Voorne’s ’80 (muziek uit de jaren tachtig)

18 mei 2003 in Theater Twee Hondjes te Hellevoetsluis. Optredens van originele jaren ’80 bands

Voorne’s ’90 (muziek uit de jaren negentig)

November 2003 in Theater Twee Hondjes te Hellevoetsluis, Optredens van originele jaren ’90 bands.

V*E*T Museaal: Taal & Teken

Najaar2003 in Historisch Museum Den Briel en (voorjaar 2004) musea Hellevoetsluis, tentoonstellingen en activiteiten met als centraal thema ‘vormen van communicatie’ op Voorne Putten door de jaren heen.

Voorne Vertelt

2003/2004, Op diverse locaties voeren 5 inwoners van Voorne Putten een authentieke verhalenshow op. In het voorprogramma zongen scholieren kinderliedjes van het eiland Voorne-Putten.

V*E*T Patatje oorlog

Voorjaar 2004, in Theater De Goote (Brielle) en Theater Twee Hondjes (Hellevoetsluis) diverse school- en openbare voorstellingen van de jongeren-theatervoorstelling V*E*T Patatje Oorlog, met als centraal thema tolerantie.

Voorne’s Open Podium

Het podium waar men terecht kon met al zijn/haar talenten en kon genieten van die van anderen. Toegang en deelname was gratis.

Sprekend Hellevoetsluis

17 en 18 april 2004 – Museumweekend in de musea van Hellevoetsluis (Vesting) in het teken van “Taal & Teken, met o.a. Groot Dictee, speurtocht, exposities etc.

“Mijn Domein”; Kijk ’ns in mijn slaapkamer

Ingezonden foto’s van jongeren met beschrijving van de eigen slaapkamer. Deze foto’s maken onderdeel uit van de tentoonstelling ‘Niet storen A*U*B’.

V*E*T Parade

11 september 2004: een eendaags mobiel theaterfestival, waarbij de voorstellingen op vrachtwagens gespeeld werden, op de drukst bezochte plekken of pleinen van de Voornse stadjes en dorpen. ‘s Avonds ter afsluiting een ongekend spektakel in een circustent op de grens van Brielle en Hellevoetsluis, met een keur aan V*E*T-artiesten (ca.100 personen).

V*E*T On Stage 3

16 oktober 2004: In navolging van de succesvolle V*E*T On Stage 1 & 2, V*E*T On Stage 3rd edition, in theater De Goote te Brielle. Een heus popfestival met een vier-tal bands.

V*E*T Museaal: Niet Storen A*U*B

In de musea the Brielle en Hellevoetsluis: de jongerenslaapkamer uit de jaren ’50, anno nu en de toekomst. 26 november 2004 t/m 26 februari 2005.

My Generation

21 januari 2005: concert met 6 Voornse bands, het laatste in een reeks van vijf, in het kader van V*E*T Music Factory over het muzikale culturele erfgoed op Voorne Putten.

V*E*Tte Verhalen Brielle

17 februari 2005 premiere van 6 Brielse vertellers die hun eigen levensverhaal in een verhalenshow opvoerden.

V*E*T Via VIPS

Documentaire, waarin door middel van levendige gesprekken van burgemeesters met inwoners, een beeld geschetst werd van het leven in de diverse gemeenten op Voorne-Putten en Rozenburg.

Bintje Biopics

In 2006 verscheen de opzienbarende publicatie met opgetekende levensverhalen van (ex)bewoners van, langs of aan de Rijksstraatweg, de verbinding tussen Brielle en Hellevoetsluis. Elders in dit weblog wordt ‘De Bomen zijn weg, de sloten ook’ integraal gepubliceerd.

V*E*T Museaal Hellevoetsluis

April 2005: Grote variëteit aan activiteiten en expoisities met als centraal thema “Ons interieur”.