De Indonesische ambassadeur drs. Moh. Sharif en het Eerste Kamerlid mr. De Niet kwamen op uitnodiging van de lokale afdeling van de PvdA spreken in Hellevoetsluis. Als thema stonden de verhoudingen tussen Nederland en Indonesië centraal. Er kwam onder meer een groep van 26 Ambonezen uit Capelle aan de IJssel op af. De politie had uit angst voor ongeregeldheden versterkingen aangevraagd, maar dat bleek uiteindelijk onnodig. Toch heerste er spanning in de zaal toen De Niet zich tot de Molukkers wendde met de opmerking: ,,er zijn voor u slechts twee mogelijkheden: of u burgert zich in in Nederland en houdt u op met afzonderen, of u kiest Indonesië! Een derde mogelijkheid bestaat er niet en ik betreur het, dat er ook in Nederland lieden zijn, die suggereren, dat er ook nog een derde mogelijkheid zou bestaan’’. Uiteraard zorgde dat voor behoorlijk wat beroering onder de aanwezige Ambonezen. Het moge duidelijk zijn dat de multiculturele samenleving op dat moment ook al tot discussies leidde.

De restauratiewerkzaamheden aan de gebouwen langs de Oostzanddijk verliepen voorspoedig. Het kleine kerkje, dat eertijds als opslag voor gemeentewerken diende, was gereed. Het werd op woensdag 11 maart ingewijd als tijdelijke kerk voor de gemeente van de naastgelegen hervormde kerk, die door de restauratie niet te gebruiken was.

Rotterdam kwam weer met een nieuw plan om de werknemers in de haven op Voorne-Putten te huisvesten. Grote woonconglomeraties rond Brielle, Abbenbroek en Spijkenisse, die met spoorlijnen onderling en met de haven waren verbonden. Hellevoetsluis zou in dit plan geen enkele uitbreiding meer krijgen.

Eind maart rolde uit de Rubberfabriek het 2,5 miljoenste rubber matje voor grammofoonspelers.

De tennisclub United Service bestond 80 jaar.

De kerkenraad van Vlaardingen verzocht de classis van Rotterdam om in Hellevoetsluis een zelfstandige gereformeerde kerk te mogen institutioneren.