De strandwandeling

Het vijftal had zich tot doel gesteld om de historische band tussen Den Helder en Hellevoetsluis te verstevigen, en waren daartoe zaterdag 3 november begonnen aan de lange tocht. In drie dagen tijd legden de J. Verploegen (havencontroleur), Jan Lageweg (onderwijzer), J. Siegers (kantoorbediende), J. de Boer (onderwijzer) en L. v/d Meer (verzekeringsinspecteur) de ruim 180 kilometer binnen drie dagen in marstempo af. Onderweg konden ze gratis overnachten in hotels in Wijk aan Zee en in Scheveningen. Rijkswaterstaat verzorgde de overtocht over het Noordzeekanaal, zodat ze een lange omweg rond de hoogovens werd bespaard.

De stuntploeg van Hellevoetsluis rust een ogenblikje uit

Maandag 5 november om half zeven arriveerde de ploeg in Hellevoetsluis, voorafgegaan door de muziekvereniging. Ze werden opgewacht door de burgemeester en wethouders, de commandant der Koninklijke Marine en een grote menigte belangstellenden. Er waren vooral veel scholieren, die hoopten dat hun meester De Boer met doorgezakte knieën zou arriveren. Dat bleek allerminst het geval: de leden van de stuntploeg kwamen energiek aangewandeld.

Na enkele korte toespraken werden ze uitgenodigd aan boord van de mijnenveger Naaldwijk, waar de squadroncommandant in de krappe longroom een heildronk uitbracht en hoopte dat de mars tot een jaarlijks terugkerend evenement zou uitgroeien. Ook kregen de vijf mannen een speciaal gemaakte penning uitgereikt.

Operatie Suikerzak

Enkele weken later liet de Stuntploeg opnieuw van zich horen. In het holst van de nacht van vrijdag 23 op zaterdag 24 november reden ze met een levensgrote ladderwagen achter hun volkswagen het centrum van Brielle in, waar ze ongestoord hun plannen tot uitvoer konden brengen. Toen de ochtend aanbrak, ontdekten de stomverbaasde Briellenaren op tal van markante plekken spandoeken met het opschrift: ,,Hellevoetsluis, stad der toekomst’’. Op het Maarland, in de Nobelstraat, bij de Langevest, op de Kaaibrug en zelfs op de gevel van het stadhuis waren de leuzen te lezen. Het beeld van de Nymph op het Asylplein was aangekleed met een roze nachthemd en een sjerp in de Hellevoetse gemeentekleuren groen, blauw en rood. Het beeld was bovendien voorzien van een blinddoek en een bordje met de kreet: ,,ik kan het niet langer aanzien’’.

De hele actie was een uitvloeisel van het Streekplan Voorne-Putten, waarin voor Hellevoetsluis met maar liefst 100.000 inwoners een veel grootsere toekomst werd toegekend dan aan Brielle, die het met 15.000 inwoners moest doen. Daar was Brielle het niet mee eens en poogde op allerhande manieren ook in aanmerking te komen voor uitbreiding. Zo liet de gemeente suikerzakjes maken met het opschrift: ‘Brielle woonstad van Europoort’, terwijl de gemeente Hellevoetsluis direct terugsloeg door suikerzakjes met de tekst ‘Hellevoetsluis stad van de toekomst’ in gebruik te nemen. De eeuwenoude rivaliteit tussen beide vestingsteden stond weer op scherp.

Het bleef niet bij de spandoeken; de stuntploeg had nog veel meer in petto. De actie zou niet geslaagd zijn als niet elke Briellenaar een onvervalst suikerzakje zou krijgen. Die werden samen met pamfletten met een verhaal over de geschiedenis en de toekomst van Hellevoetsluis in brievenbussen gestopt, samen met de oproep om de strijdbijl eindelijk eens te begraven en eendrachtig samen te werken aan het welzijn van de streek.

Om acht uur werd op de Rijksstraatweg ter hoogte van gemaal De Klomp een tolpoort geplaatst. Alle passanten, inclusief de consul van een Zuid-Amerikaans land, moesten stoppen en ontvingen het pamflet over Hellevoetsluis en een suikerzakje. Tot de geïmproviseerde tolpoort om half tien werd opgeheven, kregen tientallen automobilisten, brommers en fieters het pakketje aangeboden.

Tenslotte werd overgegaan tot de bemiddelingspoging. Terwijl de Briellenaren met man en macht bezig waren om de spandoeken te verwijderen, gingen de leden van de stuntploeg langs bij mevrouw L.M. van den Boogerd-Neecken, de loco-burgemeester van Brielle. Zij was bereid een suikerzakje in ontvangst te nemen. De burgemeester zelf, D.M. van Zwieten, gaf niet thuis, zodat zijn vrouw het zakje kreeg aangeboden.

De ochtend werd afgesloten met een brunch in restaurant De Zalm, waar de stuntploeg uit de reacties van de Briellaren opmaakten dat hun poging tot verzoening niet bepaald succesvol was geweest.

Verzoeningspamflet

Eeuwenlang heeft de rivaliteit tussen Brielle en Hellevoetsluis het leven op Voorne meebepaald. Zaken, die door gemeenschappelijke inspanning de welvaart op dit eiland hadden kunnen verhogen, zijn achterwege gebleven. Brielle en Hellevoetsluis wilden beide het centrum van Voorne zijn en blijven.

Een belangrijke tijd is nu voor de streek aangebroken: de toekomst van ons eiland is in het licht van e toenemende welvaart, de EEG, de industrievestigingen langs de Nieuwe Waterweg beslist rooskleurig te nomen. Brielle en Hellevoetsluis zien zich al toekomstige grote steden. Hoe moeilijk is het in dit verband niet zuiver plaatselijk te denken! Tussen de beide oude rivalen laaide de strijd weer op; niet met wapenen, maar met suikerzakjes ging men elkaar te lijd. Verstandelijke overwegingen tallen niet of vrijwel niet mee, de emotie en het chauvinisme zijn leidraad. Waartoe dit alles kan leiden, wilde deze ochtend de Stuntploeg van Hellevoetsluis aantonen: versnippering en verdeeldheid in een tijd, die vooral hier op Voorne dringend eenheid en samenwerking vereist.

Het is waar, dat in het streekplan de verschillende gemeenten een eigen plaats is toegedacht uit gezonde planologische overwegingen. Maar laat iedereen, ook nu er plaatselijke belangen op het spel staan, in de eerste plaats regionaal denken en handelen. De toekomst door het streekplan aangegeven is de samenwerking tussen Brielle en Hellevoetsluis waar.