Voorne in Alle Staten

Heeft u ook veel kennis van het verleden van Voorne, bijzondere verhalen, of bent u zelf een markante eilandbewoner? Wilt u uw verhaal graag delen, of heeft u een kennis, buur of familielid vol met eeuwige verhalen over ‘vroeger’?

Het is ondenkbaar dat alle weetjes, feiten, verhalen, interviews, foto’s, filmpjes en illustraties over de cultuurgeschiedenis van dit eiland uiteindelijk verloren zullen gaan. Voor al deze zaken is de weblog ‘Voorne in alle Staten’ in het leven geroepen, een kans voor alle bewoners van Voorne Putten om hun unieke bijdrage te leveren in de vorm van informatie die op het weblog zal worden gepubliceerd.

Om nog meer wetenswaardigheden van vroeger en nu te leren kennen en om iedereen te helpen met het insturen van bijdragen organiseert de VU Wikiwijs bijeenkomsten. Daar kunt u uw verhalen kwijt, anderen ontmoeten met hún anekdotes en leren hoe dit allemaal kan worden toegevoegd aan de website www.voornewiki.nl

Kom dus met alles wat u heeft aan verhalen, oude foto’s, filmpjes of oude geluidsopnames naar onze VU Wikiwijs bijeenkomsten. Lees verder voor de data waarop de bijeenkomsten worden gehouden.
Laat u niet weerhouden door computer- angst, de VU helpt u om op deze Wikiwijs- bijeenkomsten uw verhaal in perfecte vorm te presenteren, foto’s te scannen enzovoort! Wij leggen ook uit hoe u zelf bijdragen kunt leveren aan deze website.

Wikiwijs data
De Wikiwijs bijeenkomsten worden gehouden in Bibliotheek Hellevoetsluis, Woordbouwerplein 1, tweede etage. De bijeenkomsten zijn geheel gratis!

Woensdag 19 mei 09.30-12.00 uur.
Zondag 10 okt. 13.00-15.00 uur.
Zondag 07 nov. 13.00-15.00 uur.
Zondag 28 nov. 13.00-15.00 uur.

Informatie en opgave
Volksuniversiteit Hellevoetsluis bezoekadres: Bibliotheek Hellevoetsluis, Woordbouwerplein 1, tweede etage.
De medewerkersbalie is geopend van maandag tot en met vrijdag van 13.00 uur tot 16.00 uur.
Telefoon: (0181) 318358, van maandag tot en met vrijdag van 9.00 uur tot 16.00 uur.

www.volksuniversiteit.nl/hellevoetsluis
hellevoetsluis@volksuniversiteit.nl

Dit is de overzichtskaart van de Canon van Voorne met daarop aangegeven de lokaties met betrekking tot de 40 vensters van de Canon waaier.

Hier kunt u het PDF-bestand downloaden: Canonkaart

‘Van Kanonnen en de Graten – Met de groeten uit de straten’

Een dwaze lofrede op de Canon van Voorne-Putten en Rozenburg, geschreven door Taco Meeuwsen, en tijdens de lancering van ‘Voorne in Alle Staten’ smakelijk vertolkt door Wim de Gier uit Hellevoetsluis (als de Heer van Voorne) en Rob van Doorn uit Brielle (als Maarten Harpertszoon Tromp) tot groot vermaak van de aanwezigen die al na twee keer het refrein uit volle borst meezongen.

Klik hier voor een ‘online-bladeren®’ versie van deze lofrede…

Door Jacob Sonneveld.

Esterenburgh

Kloeke kapitalen kondigen aan wat komt. Wat je te zien krijgt, als je de werf mag betreden. Als je de poortpalen mag passeren en de daarop aangebrachte letters Esterenburch achter je laat. Het woord is in tweeën gehakt: de linker paal telt zeven kapitalen, de rechter vijf. Wat komt is een boerderij, gelegen in het schaduwrijke lommer. Een gevel met kleine ramen en gesloten groene luiken. Meer krijgen de meeste mensen niet te zien, gastvrijheid is op deze idyllische plek geen vanzelfsprekend goed. Meestal moet je het doen met de kloeke kapitalen, de palen en de norse gevel. Soms zie je een paar koeien, soms een mens.

Esterenburch ligt in een polderhoekje, bijna tegen de Rijksstraatweg aan. Jacob Sonneveld was dertig jaar buurman van de boerderij. Hij heeft de werf betreden, hij was binnen om de onvoorstelbare realiteit te toetsen aan de fantasieën die in de loop der jaren bezit namen van zijn hoofd. Maar dat was pas nadat de boerderij was verlaten. Nadat er rond de eeuwwisseling een eind was gekomen aan het tijdperk dat Esterenburch een schier onneembare burcht was.

De fruitcrisis begon
“Ik heb dertig jaar getuind op Rijksstraatweg 28”, zegt Sonneveld. Hij heeft zojuist de leidsels van zijn paarden ingevet en gaat eens goed zitten voor zijn verhaal. “M’n schoonvader had er een bloeiend fruitbedrijf en nog wat boomgaarden in de polder. Perziken, peren, veel glasfruit. Niet lang nadat ik me had ingekocht en de tuinderij samen met m’n schoonvader ging doen, begon de fruitcrisis. Dat was niet best. Europa werd één en het fruit kwam overal vandaan. Perziken en pruimen uit Spanje en Italië waren veel goedkoper en dikwijls van een redelijke kwaliteit. Druiven: hetzelfde verhaal.” Het was niet meer te doen. Sonneveld en zijn schoonvader namen het besluit om te stoppen met de fruitteelt.

De woning van Jacob Sonneveld

“De boomgaarden werden gerooid. Het land op Lagerwaarde, in de polder, ging naar m’n zwager en ik begon aan de straatweg met bloemen. Ik ben nog steeds blij met die beslissing. Kasfruit is in heel Nederland praktisch niet meer te vinden, maar bloemen zijn rendabel.”
Jacob Sonneveld kweekte fresia’s, chrysanten en gerbera’s, maar uiteindelijk alleen nog maar fresia’s. “Ik had het geluk dat er een paar fruitcellen waren. Voorheen koelden en bewaarden we daar tonnen fruit in, maar ze bleken ook geschikt voor het drogen, prepareren en opslaan van fresiaknolletjes. Zo ontstond een vorm van dienstverlening voor andere fresiatelers. Dat gaf veel werk. Het waren sowieso tropenjaren. Altijd druk: ’s winters de oogst en in de zomer de preparatie. Als ik naar de veiling in Berkel en Rodenrijs ging, zat ik ’s morgens voor vijf uur al in de auto. En ’s avonds kwamen m’n klanten voor de knollen.”

Spelen met de natuur
De overstap van fruit naar bloemen was een stap die paste bij veranderde omstandigheden, bij nieuwe ontwikkelingen. Grote spijt over de gerooide perziken- en pruimenbomen is er nooit geweest. De bloementeelt werd een passie. “Prachtig! Je bent met de natuur bezig, je probeert de natuur een handje te helpen en superkwaliteit te telen. Ik had dikwijls de hoogste prijs op de veiling. Men kocht blindelings op naam. Hoe dat komt? Tja, waarom is het druk bij de ene slager en bij de andere niet? Waarom trekt een restaurant veel publiek en komt zijn collega er bekaaid vanaf? Weet je wat het is? Het is fingerspitzengefühl. Zeker als je met een levend product bezig bent. Spelen met de natuur, dat is het.” Een jaar of wat geleden nam zoon Maarten het bedrijf over. Sonneveld komt er nog veel. Hij helpt graag – aanvankelijk met de rozen, later met de amaryllissen – maar is ook graag thuis, in Ouddorp.

De tropenjaren zijn achter de rug. Evenals de jaren dat de gepensioneerde tuinder heel regelmatig auto’s uit de bocht zag vliegen. “Op een gegeven moment werd het stuk weg bij ons voor de deur opgeknapt. De snelheid moest worden teruggebracht. Dat deed men door de bocht te veranderen. De drie weekenden daarna vloog er steeds een auto de berm in. Wij konden hulp bieden omdat we een trekkertje hadden.” Jacob Sonneveld ziet het nog voor zich en kan een glimlach niet onder-drukken. “Een andere keer, op een maandagmorgen, kwam er een dieplader aandenderen. Verschrikkelijk hard. Er stond een dragline op en die reed in de bocht zo van die dieplader de kant in. Trouwens, ik heb ook wel eens een luxe auto rechtop tegen de Vuijle Vaetdoek zien staan. Ook uit de bocht gevlogen.”

Land geveild
Maar wat deze plek aan de Rijksstraatweg het meest bijzonder maakt is niet zozeer de bocht, het fruit en de bloemen, maar die mysterieuze boerderij aan de overkant van het dijkje. De tweeënhalve hectare grond waar Jacob Sonneveld op tuinde behoorde ooit tot het bezit van de stee. “Esterenburch was een hele grote boerderij met zeventig hectare grond. In de jaren dertig werd het land geveild.

De zijkant van de boerderij gezien richting entree

De opa van mijn vrouw zat op Lagerwaarde. Hij had drie zoons. Twee werden boer en de derde, mijn schoonvader, tuinder. Hij kocht een stukje bouwland naast Esterenburch. Op de boerderij zelf kwamen pachters: de familie Dekker. Vijf vrijgezellen, heel bijzondere mensen.”

Jacob Sonneveld somt de vijf namen zonder haperen op en noemt ook nog een zus, die wèl trouwde en naar Canada vertrok. “Eén broer werkte op de tram in Den Haag. Die kwam in het weekend naar huis. Dan waren er nog twee broers, waarvan er één zo’n beetje de leiding had, en nog twee zussen. Eén zus had een bultje, later is ze overleden. Zij was degene die kookte voor het stel. Toen ze er niet meer was, is er nooit meer een maaltijd gemaakt.

Hollands bloed
“Het was een grote boerderij met weinig grond. De familie deed aan veehouderij en had een stuk of twintig koeien. Ouderwetse Hollandse bonte koeien. Het was in die tijd gebruikelijk om de melkproductie op te voeren door buitenlands bloed toe te voegen. Met behulp van een Amerikaanse stier kon je wel 7.000 liter melk per jaar krijgen. Maar op Esterenburch wilden ze niets van buitenlandse invloeden weten. hielden vast aan de oude Hollandse bloedlijnen en hadden ook van die stieren. Het oude ras was beter, dachten ze. En tot het eind toe hebben ze die koeien gehouden. Ze dachten dat Nederland nog wel eens tot inkeer zou komen en terug zou komen op dat buitenlandse bloed. Op een gegeven moment was het oude Hollandse bloed alleen nog op Esterenburch te vinden.” Sonneveld zag de zware koeien met de lage uiers vaak grazen, op de dijkweitjes langs het Spui. “Verschrikkelijk mooie beesten”, roept hij uit.Maar veel meer kreeg hij niet te zien van Esterenburch. Het bleef bij wat vee en af en toe een glimp van de bewoners. De boerderij was decennia lang een gesloten bolwerk, het tegendeel van uitnodigende gemoedelijkheid. Nadat de pachtende familie er een punt achter gezet had, is Jacob Sonneveld een keer binnen geweest. “Heel ouderwets”, omschrijft hij het verborgene. “Er was een gedeelte met een aparte ingang en een opkamer. Dat was voor de eigenaar van de boerderij, als hij wel eens een weekend overkwam. Er zat een grote kelder onder. Verder was er over de hele breedte een zware graanzolder. Esterenburch is een lange, brede stee, waar nog een stuk tussenuit is gebrand. Ik zag een paardenstal voor luxe paarden, waarmee men uit rijden ging, maar ook een grote stal voor de trekpaarden. Het straatje naar hun drinkvijver is er nog.”

De linkerkolom met de kapitalen ESTEREN

Een hete herfst…

Op een markante locatie in de Hellevoetse Vesting (de enorme Botenloods van Arie de Boom Marine die in 2008/2009 werd gesloopt) werd het grensoverschrijdende dansproject Eclips opgevoerd. Muziek, dans en beeld voerden u mee op een avondvullende interculturele reis naar de emoties van de Eclips (zonsverduistering). Vier avonden een uitverkocht huis, sfeer, cultuur, plezier het was een belevenis!

De Oude Veste, eens het ‘Paradiso’ van Hellevoetsluis, mocht weer eens op haar oude grondvesten schudden.

Vrijdag 21 januari 2005 stonden drie Hellevoetse bands op het nostalgische podium waar in vroeger jaren veel bekende muzikanten hun act hebben laten zien. (Wie heeft er nog foto’s van de popconcerten in de Oude Veste en de daarbij horende verhalen?) Deze maal waren het de bands Rock of Ages, Fort Knox en Silvan die het podium bevolkten.

Twee dagen muziekplezier

Ook nu was de zaal overvol, de toenmalige kids uit de nineties hadden er zin in…

Het was op vrijdag 14 november 2003 en natuurlijk ook weer in de kortstondig tot ‘muziektempel’ gebombardeerde Theater Twee Hondjes te Hellevoetsluis. Bands die deze avond hun versterkers op elf wisten krijgen waren Fort Knox, Violent Queen, After Image, Van Heumen, Blowjobs  Optredens van originele jaren ’90 bands.

Op 15 november werd het nog eens dunnetjes over gedaan bij het Bomvrij Hospitaal in Hellevoetsluis, met bands als Daily Cry, Nethermost, Impassive, Hyphen en Nomesane.

Het was bomvol op zondagavond 18 mei 2003 in Theater Twee Hondjes te Hellevoetsluis.

Optredens van de originele jaren ’80 bands zoals Anaconda, Lightning, Kick the Habit en Southern Cross maakten deze avond tot een ongekend succes.

Toegangskaart 70's

Op vrijdag 29 november 2002 vond het tweede Music Factory-concert plaats.

Dit concert stond, in navolging van het zeer succesvol verlopen Voorne’s ‘60-concert, in het kader van de Seventies. Diverse originele zeventiger jaren bands uit Brielle en Hellevoetsluis gaven acte de presence voor een uitverkochte zaal, zoals het Delta trio, Country Meindert, Anaconda, Rubble Heap, Safety Break en de jongeren-coverband Brian Henzeband.

De toegangskaart voor dit evenement

Op vrijdag 11 oktober 2002 stond Theater Twee Hondjes bol van de sixties

Dit in het kader van V*E*T Music Factory , waarin de roemruchte muziekgeschiedenis van Voorne Putten centraal staat.

Oud gaf samen met jong acte de présence; The Raveons, Combo Rhythm Boys, De Roeltinies, Delta trio, Pact, Frans Spuijbroek Combo & Magda Peters, King Rat en Hellefootse Kinks. Op vrijdag 14 maart in 2003 werd dit evenement herhaald in Sporthal Dukdalf in Brielle.