Een sportcomplex in wording

Hellevoetsluis beschikte sinds december 1967 over een voorlopige ijsbaan, want een terrein achter de voetbalvelden van V.V. Hellevoetsluis (tussen de P.A. Genestetlaan en de Jan Blankenstraat) kon bij naderende vrieskou onder water worden gezet. In allerijl was er die maand een ijsvereniging opgericht, die onder het bestuur van J.J. Severijn, mw. S.J. Otto-Wijling en H. Modderman stond. Iedereen in de gemeente ontving een brief met de oproep lid te worden: voor slechts vijf gulden had je al een seizoenskaart voor het hele gezin.

Eén dag ijspret
Op zaterdag 13 januari 1968 kon er precies één dag worden geschaatst op de tijdelijke ijsbaan. Dankzij de opgehangen feestverlichting kon er ook ’s avonds nog worden geschaatst, maar de volgende dag viel de dooi alweer in. Desondanks was de ijsbaan een groot succes en de ijsvereniging had in drie weken 500 leden gekregen. Die grote behoefte aan ijspret zette het bestuur ertoe aan een definitieve ijsbaan te realiseren.

Sportcomplex
In juni 1968 ontvouwde de ijsvereniging de plannen voor een sportcomplex aan de Ossehoekweg (Koninginnelaan). De gemeente had een terrein van 3 hectare ter beschikking gesteld en in samenwerking met andere sportverenigingen had de ijsvereniging een plan uitgewerkt om er een atletiek-, wieler- en skelterbaan aan te leggen en tevens velden om te tennissen, korfballen en te basketballen. Voorzitter Severijn zag het als ultiem recreatiecentrum, waar zowel in wedstrijdverband kon worden gespeeld als in de vrije uurtjes een ontspannen rondje worden gelopen of een balletje geslagen.

Het plan voor een sportcomplex, zoals de ijsvereniging dat voor ogen had

Het plan voor een sportcomplex, zoals de ijsvereniging dat voor ogen had

Het terrein van de ijsbaan, waar het allemaal om draaide, kon op deze manier ook in de zomer worden gebruikt, maar in de winter verdween het middengedeelte (180 x 70 meter) onder water voor plezierrijders, met daaromheen een wedstrijdbaan van 400 meter. Dat was de lengte die de Koninklijke Nederlandse Schaatsbond eiste om er officiële wedstrijden op te kunnen houden. De ijsvereniging, die bij de KNSB was aangesloten, wilde er wedstrijden voor schaatsliefhebbers uit de hele streek organiseren.

Inzamelingen
Diverse bedrijven in de Botlek en Europoort bleken bereid een kantine en verhardingsmateriaal te sponsoren en er was onder de Hellevoetse middenstand in amper twee weken tijd 20.000 gulden ingezameld. Er was nog een tekort van 25.000 gulden, zodat er onder de inwoners acties werden georganiseerd. Van 23 augustus tot 1 september 1968 vonden in de grote hal van Vermaat’s Autobedrijf diverse inzamelingsactie plaats: een bazaar, een verloting, een missverkiezing, wedstrijden, sportdemonstraties en muzikale optredens leverden 4000 gulden op.

Ten behoeve van het sportpark Hellevoetsluis werd op zaterdag 28 december in de hallen van Vermaat een groot opgezet Beatfestival georganiseerd, waar onder andere Sandy Coast, Spirit of Saint Louis en Act of Love optraden. Tijdens de avond werd winnaar van de grote verloting bekend gemaakt: de 75-jarige mevrouw Raafs-van der Laar won de Opel Kadett. Met de opgehaalde 14.500 gulden werd binnenkort begonnen aan de aanleg van de ijsbaan. De door Fluor geschonken kantine met douches en kleedkamers lag al klaar bij de gemeente om te worden opgebouwd.

Tegengas
In januari 1969 greep Burgemeester Aarse echter in, want de plannen voorzagen niet in een langetermijnvisie: vooral de financiering van het onderhoud was onduidelijk. Er was evenmin onderzoek verricht naar de schadelijke gevolgen van het bevriezen van de geasfalteerde sportvelden. De burgemeester betwijfelde of een sportpark paste in de bestemmingsplannen en voorzag problemen met horeca-ondernemers als de kantine verhuurd zou worden aan toneel- en muziekverenigingen. Hij juichte weliswaar de voortvarende plannen van de ijsvereniging toe, maar wilde eerst onduidelijkheden opgehelderd zien alvorens toestemming te geven. Hij wilde de vereniging behoeden voor een debacle en voorkomen dat ze een te hoge financiele lasten op de hals namen. De ijsvereniging richtte haar aandacht daarom eerst op de aanleg van de schaatsbaan en zou in overleg met de gemeente stap voor stap de rest van de plannen gaan realiseren.

Intussen ontdekte de voorzitter dat lang niet iedereen enthousiast was over het plan. Zo waren z’n autobanden al vier keer lek gestoken en werd het gezin ’s nachts geterroriseerd door het aanhoudend rinkelen van de telefoon. Als hij al opnam, was het stil, werd de verbinding verbroken, of riep iemand: ,,Jij moet oprotten!’’ of ,,Jij denkt zeker in een jaar te bereiken wat ons in geen drie jaar is gelukt.” In de krant werd gesuggereerd dat met deze intimidaties de tegenstellingen tussen ‘oude’ en ‘nieuwe’ Hellevoeters duidelijk werd.

Zwembadplannen
Andere plannen voor een sportcomplex presenteerde de Hellevoetse zwembadcommissie in maart 1969. Nadat het drijvende, betonnen zwembad in 1967 was gezonken, stelde de gemeente een werkgroep in, die alle aspecten van een zwembad – kosten, locatie, e.d. – moest onderzoeken. Het uiteindelijke voorstel van deze commissie bestond uit een complex met een overdekt instructiebad van 250 m², een kleuterbad in de open lucht van 200 m² en een halfdiep buitenbad van 850 m². Het complex kon de daaropvolgende jaren desgewenst worden uitgebreid met een wedstrijdbad dat voldeed aan internationale regels. De Rubberfabriek had zich bereid verklaard stoom te leveren om de baden te verwarmen. De kosten van het complex zouden zo’n anderhalf miljoen gulden bedragen.

Het zou nog tot eind 1974 duren voordat De Eendraght werd geopend, maar het plan van 1969 vormde de eerste aanzet naar het overdekte sportcomplex aan de Sportlaan.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>